Boczne niższe wierzchołki masywu Kilimandżaro to Mawenzi i Shira. Na zboczu góry od dawna mieszkało plemię Czagga. Musieli kiedyś dochodzić do linii śniegu, a więc być może do 5000 m n.p.m., gdyż zachował się ustny przekaz o wyprawach po srebro, które zamieniało się w wodę.
Przyroda |
|
||||||||||||||||||||||||||||||
Kilimandżaro
…ciąg dalszy
Pierwszym Europejczykiem, który zobaczył Kilimandżaro (w 1848 r.), był niemiecki misjonarz Johann Rebmann (1820-1876). Jego rewelacje o ośnieżonej górze z początku nie wzbudziły zaufania. Trudno jednak mówić o jakimś odkryciu Kilimandżaro. Góra była od dawna znana karawanom arabskim zmierzającym w głąb Afryki (m.in. do Ujiji nad jeziorem Tanganika) i traktowana jako swego rodzaju drogowskaz.
Pierwszym człowiekiem, który wspiął się na szczyt, był Niemiec, geolog Hans Meyer, w 1889 r. Nazwa, którą nadal górze, a mianowicie Keiser Wilhelm Spitze, nie utrzymała się. Kilimandżaro stało się jakby górą “niemiecką” i chyba to zadecydowało o tym, że królowa Wiktoria podarowała ją na urodziny swojemu siostrzeńcowi, cesarzowi Wilhelmowi. Góra “awansowała” do rangi swoistego tortu urodzinowego, a Anglicy przy ustalaniu granic, jak zwykle w najmniejszym stopniu, nie liczyli się z miejscową ludnością. Urodziny Wilhelma sprawiły, że szczyt należy dzisiaj do Tanzanii, a nie do Kenii. Pierwszym Polakiem, który zdobył wierzchołek (w 1910 r.), był zoolog A. Jakubski.
