Kilimandżaro – Cena wyjścia

Wyjście na Kilimandżaro nie jest tanie. Nie należy jednak przesadnie oszczędzać, trzeba być pewnym wiarygodności organizatorów i mieć zagwarantowane bezpieczeństwo i zapas czasu. Pobyt w parku kosztuje 25 $ od osoby od każdego rozpoczętego dnia, nocleg w schronisku lub biwak 40 $ za noc, opłata za ubezpieczenie ratownicze 20 $ za grupę. Oprócz tego obowiązkowy przewodnik, ewentualni tragarze i niezbędne napiwki. Dobre agencje za 6-dniowy treking na szczyt pobierają ok. 500 $. Cena obejmuje wszelkie opłaty, noclegi i wyżywienie.

Marangu Trail, zwany potocznie Coca Cola Route, jest najpopularniejszą i najdogodniejszą drogą wejścia. Idąc tą trasą można spotkać grupy turystów, więc lepiej zapomnieć o poczuciu przeżywania smaku wielkiej przygody. Zdobycie szczytu da jednak z pewnością satysfakcję niezależnie od drogi.

Dzień 1. Droga zaczyna się kilka kilometrów od Marangu na wys. ok. 1800 m n.p.m., przy bramie parku. Trzeba iść 5 godz. ścieżką przez las do Mandara Hut (2700 m n.p.m.). Schronisko może pomieścić do 60 osób, ma bieżącą wodę i jadalnię.
Dzień 2. Droga wychodzi z lasu na odsłonięte stoki Mawenzi, bocznego wulkanu masywu Kilimandżaro. Należy przygotować się na długi całodzienny marsz. Nocleg w Horombo Hut (3700 m n.p.m.), gdzie jednocześnie może spać do 120 osób.
Dzień 3. Należy go spędzić w Horombo Hut i spacerować po okolicy; aby zaaklimatyzować się.
Dzień 4. Długie podejście do schroniska Kibo Hut (4700 m n.p.m.), podczas którego można poczuć wpływ wysokości na organizm. W Kibo Hut może spać do 60 osób. Na tej wysokości niewiele osób potrafi zasnąć. W schronisku nie ma wody, trzeba ją wnieść ze sobą.
Dzień 5. Aby wyjść na szczyt, zanim pojawią się chmury, należy wyjść z Kibo Hut najpóźniej ok. 2 w nocy. Trzeba być przygotowanym na bardzo niskie temperatury i zaopatrzyć się w termos z herbatą lub maszynkę do gotowania. Droga na Uhuru Peak, najwyższy punkt masywu, prowadzi od wschodu. Pokonanie jej zajmuje ok. 8 godz. Na tym odcinku większość osób wycofuje się. Tego samego dnia trzeba zejść do Kibo Hut lub jeszcze lepiej do Horombo, gdzie można odpocząć.
Dzień 6. Zejście do Marangu.
Wycieczkę można wydłużyć o jeden dzień, nie warto próbować jej skracać.

Trzy drogi znacznie bardziej strome, ale niektórzy twierdzą, że ładniejsze, prowadzą od południa. Są to Machame, Umbwe i Mweka Trail. Shira Trail wiedzie od zachodu. Schroniska na tych trasach są znacznie mniejsze, nieraz kilkuosobowe. Loitokitok Trail, jedyna droga od północy; jest obecnie zamknięta.

Kilimandżaro – Trasa

Nie należy wybierać się na szczyt w porze deszczowej. Opady i duże ilości śniegu uniemożliwią wejście, a nawet jeżeli to się uda, treking będzie prowadził przez gęste chmury bez widoczności. W lipcu i w sierpniu w rejonie szczytu można spotkać się z dużymi mrozami (poniżej -20°C). Najważniejsze, aby nie spieszyć się i poświęcić 2 lub 3 dni na aklimatyzację na odpowiedniej wysokości. Pośpiech podyktowany oszczędnością każdy dzień trekingu kosztuje niemało) może uniemożliwić zdobycie wierzchołka. Dobrym sposobem na aklimatyzację jest wcześniejsze zdobycie Meru.

Warto zastanowić się nad wyborem trasy. Najpopularniejsza z nich, Marangu (zwana częściej Coca Cola Route), może rozczarować z powodu tłumów turystów. Większość osób wchodzi na szczyt w zorganizowanych grupach, korzystając z licznych agencji w Moshi i Arushy. Wszystkim wybierającym się na Kilimandżaro obowiązkowo musi towarzyszyć lokalny przewodnik. Zabranie tragarzy nie jest obowiązkowe, ale może sprawić, że osiągnięcie sukcesu będzie łatwiejsze. W większym towarzystwie lepiej mieć dwóch przewodników, gdyby przy wejściu szczytowym grupa musiała się rozdzielić.

Ciepłe ubranie, dobre rękawice, czapka, szalik, kurtka od wiatru i deszczu, dobre buty trekingowe, śpiwór to niezbędne przedmioty na treking. Jeżeli nie zarezerwowało się wcześniej miejsc w schroniskach, konieczny będzie sprzęt kempingowy. Sprzęt asekuracyjny, raki i czekan, jest zbędny. Jeżeli wyjścia nie organizuje agencja, potrzebny będzie prowiant, woda i napoje, które w schroniskach kosztują drogo. Wypożyczając sprzęt w agencji, należy starannie go obejrzeć na dzień przed wyjściem i, w razie konieczności, żądać lepszego.

Góra

Boczne niższe wierzchołki masywu Kilimandżaro to Mawenzi i Shira. Na zboczu góry od dawna mieszkało plemię Czagga. Musieli kiedyś dochodzić do linii śniegu, a więc być może do 5000 m n.p.m., gdyż zachował się ustny przekaz o wyprawach po srebro, które zamieniało się w wodę.

 Tanzania

Przyroda

Przyroda • Kilimandżaro • Serengeti National Park • Ngorongoro Conservation Area • Manyara National Park • Arusha National Park • Droga Arusha – Serengeti • Inne miejsca

Kilimandżaro

…ciąg dalszy

Pierwszym Europejczykiem, który zobaczył Kilimandżaro (w 1848 r.), był niemiecki misjonarz Johann Rebmann (1820-1876). Jego rewelacje o ośnieżonej górze z początku nie wzbudziły zaufania. Trudno jednak mówić o jakimś odkryciu Kilimandżaro. Góra była od dawna znana karawanom arabskim zmierzającym w głąb Afryki (m.in. do Ujiji nad jeziorem Tanganika) i traktowana jako swego rodzaju drogowskaz.

Pierwszym człowiekiem, który wspiął się na szczyt, był Niemiec, geolog Hans Meyer, w 1889 r. Nazwa, którą nadal górze, a mianowicie Keiser Wilhelm Spitze, nie utrzymała się. Kilimandżaro stało się jakby górą „niemiecką” i chyba to zadecydowało o tym, że królowa Wiktoria podarowała ją na urodziny swojemu siostrzeńcowi, cesarzowi Wilhelmowi. Góra „awansowała” do rangi swoistego tortu urodzinowego, a Anglicy przy ustalaniu granic, jak zwykle w najmniejszym stopniu, nie liczyli się z miejscową ludnością. Urodziny Wilhelma sprawiły, że szczyt należy dzisiaj do Tanzanii, a nie do Kenii. Pierwszym Polakiem, który zdobył wierzchołek (w 1910 r.), był zoolog A. Jakubski.

Kilimandżaro – zdobywanie

Najwyższy szczyt Afryki, Kilimandżaro (5895 m), wcale nie jest górą trudną do zdobycia, o wejście na którą mogą pokusić się wyłącznie alpiniści. Zachodni turyści tłumnie próbują zdobyć główny wierzchołek o nazwie Kibo, a i wycieczki emerytów nie są rzadkością.

Kilimandżaro jest stosunkowo młodym wulkanem. Na zboczach można prześledzić kolejne piętra roślinne od sawanny poprzez gęste wiecznie zielone lasy do wiecznego śniegu. Na skutek ocieplenia się klimatu góra traci lodowce, które i tak już mają postać szczątkową, a w najcieplejszych miesiącach zachowują się jedynie resztki śniegu. Park narodowy utworzony wokół góry na wysokości powyżej 2700 m n.p.m. powstał w 1977 r. Rejon Parku Narodowego Kilimandżaro zamieszkuje liczna zwierzyna, m.in. lamparty, słonie, bawoły, elandy; które mogą podchodzić do znacznych wysokości ponad piętro lasów.
Na „Kili” rocznie wyrusza ok. 13 000 osób. Wyjścia na Kilimandżaro zwykłą drogą nie można nazwać wyprawą – jest to zwykła i popularna wycieczka dla każdego. Kilimandżaro jest dla Tanzanii wspaniałą maszynką do robienia pieniędzy. Wchodzący na szczyt wydają na ten cel rocznie ponad 6 mln dolarów. Z drugiej strony, choć technicznie wyjście nie jest trudne, to trzeba osiągnąć wysokość niemal 6000 m n.p.m., co – z powodu możliwej choroby wysokościowej – nie jest łatwe. Wyjście jest ciężką pracą: trzeba pokonać własną słabość, ból głowy, zimno i niewygody. Jedynie 25% wychodzących na Kilimandżaro zdobywa szczyt. Główną przyczyną niepowodzeń jest brak aklimatyzacji, zbytni pośpiech, zbyt duże tempo i mała ilość dni, które turyści przeznaczają na zdobycie góry. Przy mądrym zaplanowaniu i rozłożeniu sił, każdy, kto jest w stanie wyjść na Babią Górę, wyjdzie też na Kilimandżaro

Kilimandżaro

Kilimandżaro – góra w Tanzanii leżąca przy pograniczu z Kenią. Jest najwyższą górą Afryki i jednym z najwyższych samotnych masywów. W jego skład wchodzą trzy szczyty będące pozostałością po trzech wulkanach:

• szczyt Uhuru na wulkanie Kibo – 5895 m n.p.m.
• Mawenzi – 5150 m n.p.m.
• Shira – 3940 m n.p.m.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!